اى مهربان؛

 بگذار تا در ميان ستاره‏هاى شب و تنهايى شب با تو سخنى داشته باشم؛

 بگذار تا از درد جدائيت كه با غيبتت همه تكيه‏گاه مظلومان ازبين‏رفته بنالم؛

 پيش از تو آب معنىِ دريا شدن نداشت ولى مى‏دانم كه با حضورت در ميان مردم هر قطره آب معنى يك دريا را مى‏دهد و حتى گياهانى كه با نبودنت اجازه زيبا شدن نداشتند ولى با تو گلستان مى‏شوند؛

اما افسوس كه بوى غيبتت به مشام تنهاييم مى‏رسد

اى آقاى من؛

 شنيده‏ام كه با نماز خواندن شماست كه خورشيد جان مى‏گيرد و

 با هر نفس شماست كه روشنتر مى‏شود!

 آخر از حريم كدامين بهارى كه عاشقانت با شنيدن نامت به قامت سبزت مى‏ايستند

و قلبهايشان را به سوى شما روانه مى‏سازند؛

 من مى‏دانم كه دل شما مانند دريا پاك است،

روييدن خورشيد از خاك، معناى وجود تو را مى‏دهد و بهار را در نام شما مى‏جويم. عزيز دلم!

 چه شبها و روزها كه نام تو را بر زبان جارى مى‏ساختم

 و به يادت هميشه دلم آهنگ انتظار را مى‏نوازد و با پاى برهنه در جاده‏هاى انتظار قدم برمى‏دارم.

گلدسته‏هاى مسجد جمكران در خيال رسيدن نام زيبايت به گوششان در اوج آسمان

 دعا مى‏خوانند عاشقانى كه به مسجدجمكران مى‏آيند، سر بر ديوار جمكران

 مى‏گذارند و با چشمانى اشكبار تو را ياد مى‏كنند و با دل سوخته‏شان شما را

 صدا مى زنند..

 اى منتهاى مهربانى!

هر روز جمعه عاشقان منتظر آمدنت هستند و ثانيه‏هارا به خاطر ديدنت مى‏شمارند؛ چرا كه همه هفته به اميد جمعه مى‏مانيم و هنگامى كه جمعه فرامى‏رسد زمين و زمان بوى تو را مى‏دهد؛

 امّا غروب جمعه دلم را مى‏شكند و هنگامى كه جمعه مى‏رود دلم مى‏گيرد،

چرا كه روزى كه وعده داده‏اى كه خواهم آمد بدون تو سپرى مى‏شود!