تبليغاتX
عشق من پائيز آمد مثل پار ... باز هم ما باز مانديم از بهار ... بايد از فقدان گل خونجوش بود ... در فراق ياس مشكي پوش بود ... ياس بوي مهرباني مي دهد ... عطر دوران جواني مي دهد ... ياسها يادآور پروانه اند ... ياسها پيغمبران خانه اند ... ياس را يك شب گل ايوان ماست ... ياس تنها يك سحر مهمان ماست ... ياس را آئينه ها رو كرده اند ... ياس را پيغمبران بو كرده اند ... ياس بوي حوض كوثر مي دهد ... عطر اخلاق پيمبر مي دهد ... حضرت زهرا دلش از ياس بود ... دانه هاي اشكش از الماس بود ... داغ عطر ياس زهرا زير ماه ... مي چكانيد عطر حيدر را به چاه ... عشق محزون علي ياس است و بس ... چشم او يك چشمه الماس است و بس ... اشك مي ريزد علي مانند رود ... بر تن زهرا گل ياس كبود گل یاس - اى تجسّم مهربانى!

اى تجسّم مهربانى!

غيرت آفتاب و جلوه زيبايى ماه تو را توصيف می كنند

 و نفس آب تو رامعنى می كند

و نبض خورشيد تو را وصف می كند.

خوب می دانم كه تومی آيى؛

آرى تو می آيى

 همانطور كه وعده كرده اى 

 و آنگاه است كه انتظار را از لغتنامه ها پاك خواهيم كرد.

+ نوشته شده در  جمعه بیستم آبان 1384ساعت 9:22  توسط خادم الزهرا  |