حضرت خديجه سلام الله عليها مادر امت

محمد محسن طبسى

ولادت و خانواده

اخلاق خديجه (س)

آيا خديجه (س) قبل از پيامبر (ص) ازدواج كرده بود ؟

آشنايى با حضرت محمد (ص)

ازدواج خديجه

احترام پيغمبر خدا (ص) به خديجه

خصال خديجه (س)

درود خدا بر خديجه

نقش خديجه در پيشبرد اسلام

فرزندان خديجه

وصيت‏خديجه

وفات خديجه (س)

ياد خديجه

روح رمضان

رمضان -ماه میهمانی خدا- از راه می رسد، با همه برکتها و نعمت ها و موهبت هایش، آسمان آسمان ثواب و پاداش و دریا دریا مغفرت و آمرزش هایش.

فرصتی که تو می توانی در آن خرمن خرمن زاد و توشه ی آخرت برای خود و هم سفرانت مهیّا سازی:

با تحمل تشنگی و گرسنگی، سیری و سیرابی روز جزا؛

با نمازها و عبادات شبانه اش، مشعل و روشنایی تاریکی های محشر را؛

با ذکرها و تلاوت های آن، باغ های سرسبز بهشت را؛

با احیا و شب زنده داری ها، نردیکی و قرب خداوند را؛

با سفره های گشاده اطعام و افطاری هایش، کرم و جود بی پایان ربّانی را؛

با صله ارحام و پیوند خویشاوندی، رحمت و آمرزش پروردگار را؛

با صبر و شکیبایی بر دشواری هایش، گذشتن از گذرگاه های صعب العبور قیامت را؛

با چشم پوشی و دل کندن از معصیت و حرام، پاداش ها و عطایای بی شمار الهی را.

چون شبانگاهان کنار سفره افطار بنشینی همراه با لقمه های حلال و پاک و طیب، طعم شیرین خوشنودی خداوند و مزه دل چسب این احساس:

«تو از او راضی هستی و او از تو» را با تمام وجود لمس می نمایی.

***

اما آیا آن چیست که رمضان را اینگونه کیمیا می سازد؟

کیست آنکه به کالبد رمضان این ماه خدا جان می دمد؟

اوست. او روح رمضان است و باطن هر عمل صالح.

این سرّ وجود مهدی(عج) است که رمضان را ماه خدا می کند و به تشنگی ها و گرسنگی ها و عبادت کردن ها و افطاری دادن هایش ارزش می دهد.

پس بی حضور او رمضان جسم بی جانی بیش نیست، واژه ای صامت و ساکت.

روزه هایش گرسنگی کشیدن، نمازهایش خم و راست شدن و تلاوت هایش خالی از معنا و مفهوم است.

پیوند و تمسّک با او اطاعت و پیروی از او به عنوان ولی و صاحب زمان است که هم جهت شدن با خواست و اراده ی خداوند شمرده شده و رضایت و خشنودی الهی را به همراه داشته، رمضان را به حقّ معرفت خویش متجلّی می سازد.

حقیقتی است که به الفاظ صامت و ساکت آن معنا و مفهوم داده و زندگی می بخشد و شکوفا می سازد.

رمضان ماه اوست، او روح رمضان است. حقیقت او در باطن اعمال رمضان -روزه گرفتن ها، ذکر گفتن ها، احیا ها و صله ارحام ها و اطعام هایش- و در لحظه لحظه هایش جاری و ساری است.

ما رمضانی دیگر را با تمسّک به او آغاز می نماییم و با صفای باطن او همراه می شویم، از کوثر رمضان، جام معرفت مهدی برمی داریم و در شب های نورانی قدر، قرب و همجواریش را در غیبت و ظهور و در دنیا و آخرت از پروردگار طلب می کنیم.

این گونه در رمضانی دیگر با او بودن را از نو تجربه می کنیم

دیوار شیشه ای!

• عجب صدایی داره ، چقدر قشنگ می خونه !

• حالا رقصش رو ندیدی!

• چه تنبکی میزنه!

• تو همه مهمونی ها دعوته!

• سعید حرف نداره!

• همه از او سخن می گویند.

پسر جوان و خوش سیما بر تنبکی که زیر بغل دارد می نوازد و می خواند و با حرکات موزون در سالن چرخ می زند. جمعیت دختران و پسران نوجوان نیز در پی اش پای می کوبند و دست می افشانند و مست از کیف و لذت، هم آوایی می نمایند .

سالن از صدای کف زدن و هلهله حاضران در حال انفجار است. ناگهان صدای بر زمین افتاد جسمی سنگین و به دنبال آن جیغ و فریادهای پی در پی همه چیز را به هم می ریزد . سعید -همچون گنجشکی که در اوج پرواز، به سرعت به دیوار شیشه ای برخورد کرده باشد- نقش زمین گشته و تنبکش نیز در کنارش غلتیده. قلب او برای همیشه از حرکت ایستاده و او اکنون به دور از آنچه در اطراف جسم بی جانش می گذرد - آژیر آمبولانس، جیغ و شیون و...- یکه و تنها در آستانه پرده دیگری از صحنه زندگی ایستاده و حقایق هستی روشن و شفاف و بی حجاب همچون یک صبح دلپذیر بهاری پیش رویش ترسیم گشته و او خود را در برابر این سوال می یابد که آیا تو آنی بودی که باید می بودی؟

پیشوا و مقتدا و معلم تو در شاهراه زندگی که بود و خط و ربط و راه و رسم زندگی را از چه کسی گرفتی و از کجا یافتی که باید اینگونه زندگی کنی؟

و شاید حتی به حسرت و تلخی از آن سوی شیشه دوستان و هم رهانش را می بیند که بی توجه به وجود دیوار نامرئی مرگ به جست و خیر خود ادامه می دهند. چه بسا آنان را صدا می زند و هشدار می دهد اما صدایش را نمی شنوند.

آری همه ما، هر روز و هر روز به نوار موزون زندگی در صحنه ی جنایت می چرخیم و می گردیم و چه بسیار شاهد برخورد گنجشک عمر انسان ها به شیشه نامرئی مرگ بوده ایم لیک همچنان به آهنگ پرشتاب غفلت به گردش و چرخش خود ادامه می دهیم و صدای هشدار و بیدار باش آنان را از آن سوی شیشه نمی شنویم و عبرت نمی گیریم. غافلیم از اینکه برای کودکان و نوجوانان و هر آنکه تحت تربیت و حمایت ماست حقی بر گردنمان می باشد که تنها به فراهم کردن زمینه خوردن و آشامیدن و کیف و لذت و خنده و شادی آنان نپردازیم، بلکه از آغاز بکوشیم دست ایشان را در دست پیشوا و امام و مقتدایی گذاریم که شناخت و معرفت او کلید سعادت آنهاست، تا اگر در گذر عمر پیش از رسیدن به دوران پیری، مرغ جانشان به دیوار شیشه ای مرگ اصابت کرد و بر زمین افتاد تهی دست و بی چیز و بدون ره توشه و امام ناشناخته در مقابل خالق خویش نایستند و به مرگ جاهلیت نمرده باشند.

ار سایت پدرمهربان